Stel je voor dat je probeert te parkeren in een pikdonkere garage zonder sensoren of spiegels. Dat is precies hoe lastig het momenteel is voor maanlanders om veilig te landen op de zuidpool van de maan. Eén kleine meetfout en je peperdure missie eindigt als een hoop schroot in het stof.

Ik heb veel ruimtevaartprojecten voorbij zien komen, maar dit plan is anders. Het gaat niet om een nieuwe raket, maar om iets veel subtielers: extreme precisie. Onderzoekers van JILA in Colorado hebben een plan ingediend om een ultrastabiele laser te installeren in een van de koudste, meest afgelegen plekken van ons zonnestelsel.

De meest stabiele plek die we kennen

Op aarde hebben we altijd last van trillingen, atmosfeer en temperatuurschommelingen. Dat maakt het verdomd lastig om een laserstraal perfect constant te houden. Maar op de maan vind je kraters die nooit zonlicht zien. In de winter daalt de temperatuur daar tot maar liefst -253°C.

Waarom is dit belangrijk? Een laser werkt met spiegels in een vacuümkamer. Als de temperatuur zelfs maar een fractie verandert, zet het materiaal uit of krimpt het. Op de maan heb je dat probleem niet:

  • Geen trillingen: De maan is seismisch vergeleken met de aarde doodstil.
  • Geen atmosfeer: Geen luchtmoleculen die de straal verstoren.
  • Constante kou: Een natuurlijke koelkast die stabieler is dan welk lab op aarde dan ook.

Een navigatiesysteem voor de toekomst

Je kunt het vergelijken met een supernauwkeurige klok voor de hele ruimte. Terwijl de beste lasers op aarde hun focus na een paar seconden verliezen, kan deze maan-laser wel een minuut lang perfect synchroon blijven. Dit is de 'missing link' voor een eigen tijdzone op de maan.

Het mooiste van alles? Deze laser kan helpen bij het coördineren van satellieten die in formatie vliegen. Het wordt een soort baken voor toekomstige kolonisten. Zelfs hier in Nederland zouden we er profijt van kunnen hebben als referentiepunt voor wetenschappelijke experimenten op aarde.

De praktische hapering

Natuurlijk is er een nuance. Het installeren van hardware in een omgeving van -253°C is een logistieke nachtmerrie. Toch is het bittere noodzaak. Recente maanlandingen verliepen moeizaam omdat camera's verblind werden door de laagstaande zon of juist niks zagen in de schaduw. Een stabiele laserstraal biedt een onwrikbaar navigatiepunt waar sensoren altijd op kunnen vertrouwen.

Zou jij het aandurven om op de achterkant van de maan te landen als je wist dat er een laserbaken voor je klaarstaat? Of vind je dat we dit geld beter in aardse technologie kunnen steken?