Stel je voor dat we de thermostaat van de aarde kunnen terugdraaien door simpelweg de chemie van het zeewater te veranderen. Het klinkt als sciencefiction, of misschien zelfs riskant, maar wetenschappers hebben onlangs de proef op de som genomen. Terwijl de oceanen wereldwijd verzuren door onze CO2-uitstoot, zochten zij naar een manier om het water weer 'gezond' te maken zonder het onderwaterleven te verstoren.

Ik heb deze ontwikkelingen nauwgezet gevolgd, en wat dit experiment in de Golf van Maine zo bijzonder maakt, is niet alleen de techniek, maar vooral de uitkomst voor de natuur. Veel critici vreesden voor een ecologische ramp, maar de eerste resultaten vertellen een heel ander verhaal.

De "zuiveringskuur" voor zout water

In augustus vorig jaar voeren drie schepen de kust op om 65.000 liter natriumhydroxide (een alkalische vloeistof) in de oceaan te lozen. Het doel? De zuurgraad van het water verlagen, zodat de oceaan weer als een spons extra CO2 uit de lucht kan opzuigen. De resultaten liegen er niet om: binnen vier dagen werd er tot wel 10 ton extra CO2 uit de atmosfeer gehaald.

  • Geen schade: Microben, vislarven en zelfs de kwetsbare kreeftenlarven vertoonden geen negatieve reacties.
  • Blijvende oplossing: De opgenomen koolstof wordt omgezet in bicarbonaat, wat effectief betekent dat het voor tienduizenden jaren veilig is opgetslagen.
  • Lokale betrokkenheid: In tegenstelling tot veel commerciële projecten, werkten de onderzoekers nauw samen met lokale vissers om zorgen weg te nemen.

Maar er zit een addertje onder het gras

Hoewel het proces onder water vlekkeloos verliep, is er een nuance die we niet mogen negeren. In mijn gesprekken met experts valt vaak de term "netto resultaat". Het maken en vervoeren van de gebruikte vloeistof kost namelijk ook energie en stoot CO2 uit.

Het is een beetje zoals een elektrische auto in Nederland: het rijden is schoon, maar de productie van de accu telt ook mee. De onderzoekers moeten nog berekenen of de balans onder de streep positief uitvalt. Toch is dit een enorme stap voorwaarts vergeleken met agressievere methoden.

Zo werkt de "oceaanfilter"

Je kunt het vergelijken met het toevoegen van een beetje kalk aan een zure vijver in je achtertuin. Door de zuurgraad te neutraliseren, herstel je het natuurlijke evenwicht. In de oceaan zorgt dit ervoor dat kalkrijke schelpen van mosselen en oesters minder snel oplossen. Dit is geen chemische vervuiling, maar chemisch herstel.

Wat vind jij: moeten we de natuur op deze schaal gaan "hacken" om de klimaatverandering te stoppen, of brengt dit soort ingrepen op de lange termijn te grote risico's met zich mee? Ik hoor graag je mening in de reacties!