Lopen op de maan klinkt als een droom, maar voor een astronaut is het een fysieke uitputtingsslag in een stijf harnas. Na meer dan 55 jaar keert de mensheid eindelijk terug naar het maanoppervlak, en de oude logge pakken die we kennen uit geschiedenisboekjes voldoen simpelweg niet meer. Als je nu de beelden ziet van de nieuwste tests, begrijp je pas echt hoe riskant deze missie is.

Het probleem met de ouderwetse "maan-look"

De klassieke spacesuits van vroeger waren eigenlijk kleine, stijve ruimtevaartuigen in de vorm van een mens. Astronauten konden nauwelijks bukken om een steen op te pakken zonder om te vallen. Voor de komende Artemis III-missie in 2028 heeft het bedrijf Axiom Space een pak ontworpen dat meer weg heeft van een sportoutfit dan van een koelkast.

Wat er is veranderd aan het nieuwe AxEMU-pak:

  • Maximale flexibiliteit: Astronauten kunnen nu knielen en draaien, essentieel voor geologisch onderzoek bij de zuidpool van de maan.
  • Extreme drukbestendigheid: Het pak heeft al meer dan 850 uur aan tests onder hoge druk doorstaan, met echte mensen erin.
  • Op maat gemaakt voor de maan: De gewichten in het pak zijn zo afgesteld dat ze de zwakke zwaartekracht van de maan (slechts een zesde van die op aarde) perfect simuleren.

Trainen in een zwembad van twaalf meter diep

Ik merkte tijdens het bestuderen van de beelden iets bijzonders op: de belangrijkste reddingsoefeningen vinden niet plaats in de ruimte, maar in een gigantisch zwembad. In dit wateroefenlab bootsen NASA-crewleden noodscenario's na terwijl ze de loodzware pakken dragen. Het water zorgt voor de nodige weerstand en gewichtloosheid die je ook op de maan ervaart.

Maar er is een nuance: het gaat niet alleen om comfort. Lara Kearney van NASA benadrukte onlangs dat deze tests cruciaal zijn voor de veiligheid. Als een astronaut valt of vast komt te zitten in het verraderlijke maanstof, moet het pak de bewegingsvrijheid bieden om zichzelf (of een collega) te redden.

De slimme oplossing voor maanwandelaars

Een van de meest praktische innovaties in dit nieuwe ontwerp is de verbeterde mobiliteit bij de gewrichten. In plaats van te vechten tegen de luchtdruk in het pak, werken de scharnieren nu met de astronaut mee. Dit bespaart kostbare zuurstof en energie, waardoor missies langer kunnen duren.

Kijkend naar de snelheid waarmee deze technologie zich ontwikkelt, lijkt de droom van een permanente maanbasis dichterbij dan ooit. De grote vraag blijft natuurlijk: zouden we over tien jaar ook als gewone burgers in zo'n pak de maan kunnen verkennen, of blijft dit voorbehouden aan de absolute topsporters van NASA? Wat denk jij, is vakantie vieren op de maan een realistisch doel voor onze generatie?