Je herkent het vast: je hebt net een fantastische pageturner uit en elk volgend boek voelt daarna een beetje... matig. Na het succes van The Housemaid van Freida McFadden dacht ik dat ik voorlopig niet meer echt verrast zou worden. Maar toen stuitte ik in de boekhandel op een reeks die de lat voor psychologische thrillers direct weer een stuk hoger legt.

Het einde van de leesdip door een onverwachte vondst

Ik heb in mijn jaren als redacteur honderden thrillers verslonden, maar de Augusta Bloom-reeks van Leona Deakin deed iets wat ik al lang niet meer had ervaren. Het is die zeldzame combinatie van ijzingwekkende psychologie en een tempo dat aanvoelt als een sneltrein. Veel lezers kijken momenteel naar de bekende namen, maar missen deze absolute topper die zich afspeelt in de schaduwen van Londen.

Wat maakt dit boek, en specifiek het eerste deel Mind Games, zo verslavend?

  • De korte hoofdstukken: Elk hoofdstuk eindigt met een subtiele cliffhanger waardoor je steeds zegt: "Nog eentje dan".
  • Een briljante hoofdpersoon: Dr. Augusta Bloom is geen standaard detective, maar een psychologe die dieper in de menselijke geest graaft dan je lief is.
  • De duistere spellen: Het verhaal begint met een simpele verjaardagskaart: "Je cadeau is het spel – durf je te spelen?".

Waarom dit gevaarlijker is dan een gemiddelde misdaadroman

In plaats van een klassieke 'whodunnit', draait het hier om de vraag: wat als het slachtoffer eigenlijk gevaarlijker is dan de dader? De vermiste personen in het boek hebben namelijk allemaal een duistere kant die ze verborgen hielden. De dader gebruikt hun eigen gewelddadige potentieel tegen hen.

Het deed me sterk denken aan de sfeer in Nederlandse thrillers van bijvoorbeeld Saskia Noort of Esther Verhoef, maar dan met die typische Britse, scherpe rand. De spanning is niet alleen fysiek, maar kruipt echt onder je huid.

Mijn persoonlijke tip voor de ultieme leeservaring

Als je begint aan Mind Games, zorg dan dat je de opvolger, Lost, alvast in huis hebt. Niets is namelijk frustrerender dan het boek dichtslaan en direct de behoefte hebben aan meer, om vervolgens te moeten wachten op de pakketbezorger. Trouwens, het lezen van dit soort psychologische spellen werkt ook als een soort 'mentale detox': je bent zó gefocust op de plot dat je de stress van je werkdag direct vergeet.

Ben jij iemand die de dader altijd al na 50 pagina's doorheeft, of laat jij je graag volledig in de luren leggen door een slim plot? Ik ben benieuwd of jij de aanwijzingen in de eerste hoofdstukken wel ziet.