Stelt u zich eens voor dat u een digitale identiteitskaart moet laten zien om simpelweg een Wikipedia-pagina te lezen of de familieagenda te checken. Wat begon als een nobel plan om kinderen online te beschermen, verandert razendsnel in een surveillancemiddel voor elke volwassene in Nederland en daarbuiten. De grens tussen veiligheid en totale controle vervaagt.

De verborgen prijs van een "kindveilig" internet

In mijn praktijk als tech-redacteur zie ik vaak dat wetgeving met de beste bedoelingen wordt geschreven, maar de uitwerking in de echte wereld is vaak een puinhoop. Britse politici en inmiddels ook Europese beleidsmakers kijken naar een verbod op VPN's en sociale media voor jongeren onder de 16. Maar er is een nuance die velen over het hoofd zien: om te bewijzen dat u geen kind bent, moet u voortaan constant uw eigen data afstaan.

De voorgestelde plannen dwingen websites om "gebruiker-tot-gebruiker" diensten strenger te controleren. Dit klinkt als TikTok, maar de juridische definitie is zo breed dat het ook invloed heeft op:

  • Gedeelde online agenda's en planningtools.
  • Informatieve fora en educatieve sites zoals Wikipedia.
  • Versleutelde chatapps zoals WhatsApp.

De illusie van de blokkade

Laten we eerlijk zijn: jongeren zijn digitaal veel handiger dan de gemiddelde wetgever. Terwijl de officiële cijfers van pornowebsites een daling van 77% in bezoekers laten zien na striktere controles, weten we allemaal wat er echt gebeurt. Men gebruikt simpelweg een VPN om de locatie te veinzen. Het verbieden van VPN's is als het verbieden van gordijnen; het stopt de pottenkijkers niet, het ontneemt alleen de eerlijke burger zijn privacy.

Uw biometrische gegevens als toegangsticket

Het meest zorgwekkende aspect is de methodiek. Om toegang te krijgen tot het "vrije" internet, zult u waarschijnlijk biometrische data (gezichtsscan) of paspoortgegevens moeten uploaden naar externe providers. Dit creëert een enorm risico:

  • Datalekken: Hackers azen op databases vol met ID-bewijzen gekoppeld aan surfgedrag.
  • Digitale voetafdruk: Overheden kunnen precies zien wie wat leest, onder het mom van leeftijdsverificatie.
  • Willekeur: Ministers krijgen de macht om sites naar eigen inzicht op een "zwarte lijst" te zetten.

Sceptici vragen zich terecht af: wat is nu eigenlijk het probleem dat we proberen op te lossen? Het weren van kinderen van sociale media lost de onderliggende maatschappelijke problemen niet op, maar het bouwt wel de infrastructuur voor een controle-staat waar we in de polder liever niet aan denken.

Praktische tip voor uw eigen veiligheid

Mocht dergelijke wetgeving ook hier voet aan de grond krijgen, wees dan extra alert op welke partijen u uw biometrische gegevens geeft. Gebruik waar mogelijk privacy-preserving tools en wees kritisch op platforms die plotseling om een kopie van uw identiteitsbewijs vragen voor triviale zaken.

De overheid wil de digitale voordeur van onze kinderen op slot doen, maar lijkt daarbij de sleutels van onze eigen privacy te verliezen. Is het beschermen van kinderen een goede reden om de anonimiteit van elke volwaardige burger op te offeren? Ik hoor graag uw mening in de reacties.