Stel je voor dat je net bent geboren, minder weegt dan een korrel zand en direct aan een overlevingstocht moet beginnen zonder hulp. Het klinkt als het script van een natuurdocumentaire, maar voor een piepklein wezentje in Australië is dit de dagelijkse realiteit. Wetenschappers hebben eindelijk iets op beeld vastgelegd wat we decennialang voor onmogelijk hielden.

Ik heb veel bijzondere natuurverschijnselen bestudeerd, maar dit moment is werkelijk uniek. We dachten altijd dat de moeder haar jongen een handje hielp, maar de waarheid is veel spectaculairder. De kleintjes doen het helemaal zelf.

De 'commando-crawl' van 5 milligram

De dikstaartsmalvoetbuidelmuis (ja, een hele mond vol) is een van de kleinste buideldieren ter wereld. Als ze geboren worden, na een zwangerschap van slechts 14 dagen, zijn ze nog maar een fractie van een gram. Toch moeten ze op eigen kracht de weg naar de buidel vinden.

  • Extreme snelheid: De tocht naar de buidel duurt vaak minder dan dertig seconden.
  • Zwemmend door de vacht: Ze bewegen hun armpjes 120 keer per minuut in een soort 'borstcrawl'.
  • Navigatie op gevoel: Ze hebben geen ogen, maar gebruiken de zwaartekracht om te weten waar 'boven' is.

Het is een brute afvalrace: de moeder kan tot 17 jongen baren, maar heeft slechts plek voor 10 aan de bar. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. In de natuur is er geen zilveren medaille.

Waarom we dit nooit eerder zagen

Je vraagt je misschien af waarom we dit in 2024 pas filmen. Nou, deze dieren zijn nachtdieren en extreem schuw. Bovendien zijn de baby's zo klein dat ze bijna onzichtbaar zijn voor het blote oog. In mijn praktijk zie ik vaker dat de kleinste details de grootste wetenschappelijke doorbraken opleveren.

Wetenschappers van de Universiteit van Melbourne hopen deze kennis te gebruiken voor een nog ambitieuzer plan: het terugbrengen van de uitgestorven Tasmaanse tijger. De kleine buidelmuis is namelijk familie van deze legendarische jager.

Een lesje in veerkracht

Wat we hiervan kunnen leren? Tien dagen voor deze indrukwekkende klim waren deze diertjes nog maar een klompje cellen. Het laat zien dat overlevingsdrang diep in het DNA zit gebakken, ongeacht hoe klein je bent.

Vind jij het ook fascinerend dat de natuur zulke complexe overlevingstactieken creëert voor zulke piepkleine wezens, of vind je het vooral een wreed systeem? Ik ben benieuwd naar jouw mening in de reacties!