Je traint jarenlang voor het hoogste podium, maar eenmaal daar aangekomen blijkt het grootste gespreksonderwerp niet de medaillespiegel, maar de kwaliteit van de ravioli. Terwijl de Winterspelen van 2026 ten einde lopen, is het niet een sportprestatie die viraal gaat, maar de eerlijke mening van een atleet over zijn avondeten. Als je denkt dat topsporters alleen maar saaie proteïneshakes drinken, dan heb je de TikToks van Ben Richardson nog niet gezien.

De man achter de virale maaltijden

Ben Richardson, lid van het Amerikaanse curlingteam, verruilde zijn bezem tijdelijk voor een vork. Onder de naam @curlingcelloguy begon hij een serie die miljoenen kijkers aan hun scherm gekluisterd hield. Geen gepolijste PR-praatjes van de organisatie, maar de rauwe werkelijkheid van het buffet in het olympisch dorp van Milaan-Cortina.

Ik merkte tijdens het bekijken van zijn video's iets interessants op: we zijn blijkbaar gefascineerd door de alledaagse details van een buitengewoon evenement. Eten is de universele taal, zelfs als je een topsporter bent die strijdt voor goud.

Wat vonden de fijnproevers van het menu?

De recensies van Richardson variëren van lichte teleurstelling tot culinaire euforie. Hier is een overzicht van zijn opvallendste scores:

  • Ravioli met pesto: Een magere 6,7. Zijn oordeel? "Ik had graag wat meer kaas gezien."
  • Pizza met prosciutto: Een sterke 8 uit 10. Een solide keuze voor na een wedstrijd.
  • Nutella croissant: Het hoogtepunt met een 8,8. Blijkbaar is suiker de beste brandstof voor een olympisch hart.
  • Aardappelgnocchi: Geen enkel punt van kritiek, wat zeldzaam is voor de kritische curler.

Niet alleen curlers hebben een mening

Richardson is niet de enige met een verborgen talent voor recensies. Aerin Frankel, de doelvrouw van het Amerikaanse ijshockeyteam, heeft een vergelijkbare passie. Zij jaagt echter op iets heel specifieks: de perfecte Caesar Salad. Of ze nu in een lokale bistro in de VS is of midden in het olympische geweld in Italië, haar volgers weten precies waar ze de beste croutons kunnen vinden.

In mijn eigen ervaring met sportkantines en evenementencatering (hoewel op een iets lager niveau dan de Olympische Spelen), is de kwaliteit van het eten vaak bepalend voor het moreel van de groep. Het feit dat deze atleten de tijd nemen om dit te delen, menselijkt hen op een manier die een gouden medaille nooit kan doen.

De les voor de gewone sterveling

Wat kunnen wij hiervan leren? Misschien dat we vaker kritisch moeten zijn op wat we voorgeschoteld krijgen, ook al zitten we niet in een miljoenenproject. Authenticiteit wint het altijd van perfectie. Een trillende handcamera en een eerlijke mening over te flauwe pasta doen meer dan een gelikte reclamecampagne.

Zou jij genoegen nemen met een 6,7 voor je avondeten als je op het punt stond de belangrijkste prestatie van je leven te leveren, of is de sfeer in het dorp belangrijker dan de saus? Laat het me weten in de reacties!