Stel je een roofdier voor, familie van de gevreesde T-Rex, maar dan zo klein dat hij gemakkelijk op je schouder zou passen. Veel mensen denken bij dinosaurussen direct aan giganten, maar in de Argentijnse bodem is iets gevonden dat dit beeld volledig op zijn kop zet. Dit wezentje woog slechts 700 gram, minder dan de kip die je bij de lokale poelier ziet.

Een toevalstreffer uit Patagonië

In mijn jarenlange fascinatie voor paleontologie heb ik zelden een vondst gezien die zo verwarrend én verhelderend tegelijk is. Bij de La Buitrera-vindplaats in Argentinië dachten onderzoekers eerst dat ze botten van een jong dier in handen hadden. Niets bleek minder waar.

Toen het volledige skelet van de Alnashetri cerropoliciensis eindelijk geanalyseerd werd, kwam de verrassing: dit was een volwassen exemplaar van minimaal vier jaar oud. Terwijl wij hier in Nederland klagen over de regen, rende dit beestje 95 miljoen jaar geleden door de zon op zoek naar zijn volgende maaltijd.

Wat dit roofdier zo afwijkend maakt:

  • Lange, slanke achterpoten: Perfect om razendsnel mee weg te schieten door het struikgewas.
  • Drie functionele vingers: In tegenstelling tot zijn latere familieleden, die bijna geen armpjes meer hadden.
  • Een bescheiden gewicht: Met 700 gram was hij lichter dan een gemiddeld pak suiker.

Het mysterie van de dieet-mythe

Lange tijd dachten wetenschappers dat deze groep dinosaurussen, de alvarezsaurs, zo klein werden omdat ze alleen mieren en termieten aten. Een soort prehistorische miereneter dus. Maar daar zit de nuance: de Alnashetri had tanden en armen die veel meer leken op die van een "normaal" roofdier.

De meest interessante ontdekking? Hij bleek helemaal geen mieren-specialist te zijn. Hij was simpelweg een miniatuurversie van een toproofdier dat alles at wat hij te pakken kon krijgen, van kevers tot kleine hagedissen. Hij bezette een niche die we vandaag de dag misschien vergelijken met die van een snelle wezel of een felle roofvogel.

Waarom is dit belangrijk voor jou?

Het laat zien dat de natuur niet altijd een rechte lijn volgt. We begrijpen nog steeds niet 100% zeker waarom deze dieren besloten om te krimpen in plaats van te groeien. Het is een prachtig bewijs dat er zelfs in de wereld van miljoenen jaren geleden ruimte was voor de 'underdog'.

Als je dit najaar door een Nederlands bos wandelt en een klein dier door de bladeren hoort ritselen, bedenk dan dat 95 miljoen jaar geleden daar een mini-dinosauriër had kunnen staan met dezelfde energie. Wat denk jij: is het logischer om klein en behendig te zijn, of zou je als dier altijd liever de grootste van het bos willen zijn? Laat je gedachten achter in de reacties!