Stel je voor dat je dineert op een plek die al sinds 1242 bestaat, omringd door zuilen die een van de grootste natuurrampen uit de geschiedenis hebben getrotseerd. Terwijl de rest van Lissabon in 1755 in puin veranderde, bleef deze specifieke ruimte van het Dominicaanse klooster staan. Vandaag de dag kun je hier niet alleen de geschiedenis inademen, maar ook gerechten proeven die je nergens anders vindt.

Het geheim van de onverwoestbare zuilen

In het hart van de stad, vlakbij Chiado, ligt restaurant O Capítulo. Het is gevestigd in een hotel dat de sporen draagt van acht eeuwen historie. De sfeer is hier anders dan in de hippe toeristenplekken; de muren voelen zwaar en betekenisvol aan. Tijdens mijn bezoek merkte ik direct dat de akoestiek en de temperatuur in deze zaal uniek zijn, waarschijnlijk dankzij de enorme dikte van de originele fundamenten.

Hier kwamen monniken vroeger samen om belangrijke beslissingen te nemen. Maar er is meer: tussen de tafels door vind je graftombes. Een daarvan herbergt Dona Lourença en Dom Afonso, een koppel uit de geschiedenis waarbij Lourença de touwtjes stevig in handen had—iets wat voor die tijd ongekend was.

Waarom je hier popcorn op je varkensbuik krijgt

De keuken van O Capítulo combineert de Portugese traditie met moderne verrassingen die je even doen knipperen met je ogen. Geen saaie toeristenmenu's, maar doordachte combinaties waar ik in eerste instantie mijn twijfels bij had.

  • De brandende cocktail: Ter ere van het Chinese nieuwjaar serveren ze de Red Flaming Horse, een drankje dat letterlijk in lichterlaaie aan je tafel verschijnt.
  • Het zuurdesembrood: Het komt dampend warm op tafel met vijgenazijn en gezouten schapenboter.
  • Varkensbuik met popcorn: De zachte varkensbuik wordt geserveerd met pittige popcorn. Het klinkt vreemd, maar de crunch werkt verslavend goed.
  • Kabeljauw met miso: De vis valt in perfecte laagjes uit elkaar en de combinatie met wortelpuree en miso geeft een diepe umami-smaak.

De vergeten tuin van de apotheek

Na het hoofdgerecht is het verleidelijk om direct weg te gaan, maar er is een nuance die velen over het hoofd zien. Grenzend aan het restaurant vind je de open kloostergang, hersteld door de beroemde architect Nicolaus de Frias. Ooit was dit de apotheek van het klooster, waar monniken medicinale kruiden en citrusbomen kweekten voor hun natuurlijke remedies.

Twee desserts die je niet mag delen

Als je net als ik een zwak hebt voor zoetigheid, zijn er twee uitersten op de kaart die de strijd met elkaar aangaan. De Creme Brûlée cheesecake met kersenijs is een moderne klassieker, maar de Rabanada (een soort Portugese wentelteefje) met Pastel de Nata-crème en portwijn is de echte winnaar voor wie van nostalgische smaken houdt.

Het is een vreemde gewaarwording: gastronomisch genieten terwijl een paar meter verderop de tombes van edellieden in de muren rusten. Het doet je beseffen hoe kort we hier eigenlijk zijn, en dat we maar beter goed kunnen eten.

Zou jij kunnen genieten van een luxe diner terwijl je weet dat er historische graven in de kamer zijn, of vind je dat een tikkeltje te ongemakkelijk?